Kritik soru : “Biz ne ara bu hale geldik?”

Mustafa KOYUNCU

emirdagofset@gmail.com

Salı ve Çarşamba günleri üst üste gelen kara haberlerle adeta salsıldık. Önce Şanlıurfa Siverek, ardından Kahramanmaraş… Okul bahçelerinin çocuk neşesiyle değil, ambulans sirenleriyle dolduğu bir haftayı geri de bırakıyoruz. Kahramanmaraş’ta yitirdiğimiz bir öğretmenimiz ve sekiz evladımızın acısı henüz çok tazeyken, toplum olarak şu soruyu sormak zorundayız; biz ne ara bu hale geldik?
CHP İstanbul Milletvekili Cemal Enginyurt’un şiddet içerikli yayınların incelenmesi için verdiği Meclis araştırma önergesi, aslında yıllardır halı altına süpürdüğümüz bir gerçeği tekrar önümüze koyuyor. Peki, suçlu sadece televizyondaki “mafya” dizileri mi, yoksa hepimizin artık aynaya bakma vaktinin gelip de geçtiği gerçeği mi?
Yaşanan bu trajedileri tek bir sebebe bağlamak, sorunu basitleştirmek olur. Uzmanlara ve toplumsal gözlemlere baktığımızda karşımıza karmaşık bir tablo çıkıyor. Bunlardan biri şiddetin normalleşmesi… Yıllardır dijital platformlarda ve TV dizilerinde “sorun çözen güçlü karakter” imajı hep elinde silah tutan adamlarla özdeşleştirildi. Maalesef halen yayında olan birçok dizide veya filmde şiddet, bir hak arama yolu gibi sunuluyor. Bir diğeri ise sosyal medya ve filtresizlik. Gençlerin maruz kaldığı kontrolsüz içerikler, “meydan okuma” kültürü ve dijital zorbalık, gerçek hayatta maalesef telafisi olmayan eylemlere dönüşüyor. Bir diğeri psikolojik takip eksikliği. Okullardaki rehberlik servislerinin yetersizliği veya öğrenci-öğretmen-veli üçgenindeki kopukluk, “geliyorum” diyen faciaları görmemizi engelliyor. Bir diğeri ise silaha erişimin bu denli kolay olması, bir anlık öfkeyi katliama dönüştüren en büyük etken.
Meclis’te kurulacak bir araştırma komisyonu elbette değerlidir; ancak kağıt üzerindeki kararların sokağa ve sınıfa yansıması gerekir. RTÜK ve ilgili kurumlar, sa dece siyasi içeriklere değil, toplumsal şiddeti körükleyen prodüksiyonlara karşı da tavizsiz bir “etik standart” ge tirmelidir. Okullar sadece duvarlarla değil, profesyonel güvenlik ve güçlü psikolojik destek ağlarıyla korunmalıdır. Her öğrencinin ruhsal durumu düzenli takip edilmelidir. Müfredata göstermelik değil, gerçek anlamda “dijital etik ve medya okuryazarlığı” dersleri eklenerek gençlerin izlediklerini süzgeçten geçirmesi sağlanmalıdır. Okul çevresinde şiddete meyil gösteren veya silah bulunduran kişilere karşı “sıfır tolerans” politikası uygulanmalıdır. Ve hepsinden önemlisi aileler çocuklarına doğar doğ maz sevgi, saygı ve hoşgörü aşılamalıdır…
Hepimizin bir kez daha başı sağ olsun….
Sağlıcakla kalın, Allah’a emanet olun…